İlk olarka klavye müthiş evrensel bir olay. Yani demirbaşın ötesinde bilgisayar/mobil zamazingo sahibi herkesin içgüdüsel olarak hakim olduğu bir “uzuv”. Hatta faresiz yapabilirken klavyesinin yapamazsınız. Şöyle ki klavyenin takılı olmadığı bir PC’de “Keyboard not detected. Press F1 to continue” gibi bir gerçekle karşı karşıyayken…

Tapılası bir totem olarak görülebilir kolaylıkla. Elimin altından işlevsel ve ergonomik olarak bir ton klavye geçmiştir. Logitech’in herhangi bir klavyesi, Microsoft’un standart dizilimli klavyeleri, A4 Tech’in güzel çabaları ve Creative Prodikeys-PC Midi derken, iyi bir klavyenin nasıl olması gerektiğini hissedecek kadar refleks vizyonum oluşmuş durumda. Ergonomi, ekonomi ya da fiyat / performans kavramlarını özümsemiş bir PC kullanıcısı olarak (Mac için fiyat/performans söz konusu değildir) klavyenin her türlü saygıyı hak eden bir tür yaratık olduğunu iddia edebilirim. Hatta dokunmatik ekranlardan bile daha işlevseldi (multi-touch screen çıkmadan önce). Çünkü kolunuzu kaldırıp, parmağınızı ve elinizi sağa sola savurarak seçenekleri işaretlemek yerine, daha az zaman kaybettiren klavye-mouse ikilisinin kısayollarıyla hayatınız daha kolaylaşacaktır. Sadece parmak ve milimetrik bilek hareketleriyle… Herneyse.

Konunun bir hayli dışına çıkmış gibi gözüküyorum sanırım. Ama neyden bahsettiğimi bildiğimi anlatmak amacıyla lafı bu kadar uzattım. Hah! Neydi o? O.. Yüzküsür OLED ekrancıklı klavyeler. Optimus’un muhteşem gözüken buluşu/oyuncağı Mayıs 2007′de fantastik bir ürün olarak piyasaya duyuruldu. İlk gördüğümde “vay anasını bunu da yaptılar ha?” dedim. Ardından “ne gereği varki?” ve “zengin oyuncağı” ya da “diyelim para veririm ama sonra?…” İçimde buruk bir hüzün oluştu. Önümdeki ve geçmişteki klavyelerimi düşündüm. Klavye basit bir alettir. Yeterince uzun süre kullandıysanız artık ona “bakmak” gibi bir ihtiyaç duymazsınız. 10 parmak kurslarına gitmenize gerek yoktur. Hatta ünivesitede 7 sene zaman geçirdikten sonra bile vatani görevinizi 15 ay gibi bir sürede tamamlıyorsanız -ki büyük ihtimalle Bl.Yzc. sıfatı altında- geyik muhabbetine kahkahalar savururken hala daha parmaklarınız sizden bağımsız hareket ediyor ve düşündüğünüz herşeyi o bakmadığınız ekrana yansıtıyordur.

Hadi fare-mouse bir yere kadar da klavyede oled ekranın ne işi var? O 100- 110 adet, 1 cm²’lik alanda renk veya parıltı görmek neyi ifade edecek? Oyunlarca kullanmadığınız tuşları görmemek ne kazandıracak? Zaten oyuna kafayı takmış bir insan gene klavyeye bakmayacaktır. Virtüöz müzisyen gibi gözleri amaca odaklı, tuşları sadece “hissedecektir”. 1500€ / 2200$ gibi bir parayı normalde bakmadığım ve durduk yerde acayip şeker bir şekilde parıldayarak dikkatimi dağıtacak, şapşal bir klavyeye niye vereyim şimdi? Kaldı ki ben bu mesajı o zamazingo çıktan 4 sene sonra yazıyorsam, yani hala daha ucuzlamayıp (biraz önce sitesine baktım) hala yaygınlaşmayan bir teknolojik oyuncakla niye ilgilenelim? Tabi şöyle bir problem var; yorum yazdığın yazının aslında 2008 senesine ait olduğunu henüz farketmem, gecenin bu vaktine kadar çalışmanın ne tür dezavantajları olduğunu da bir hayli vurguluyor. Hmmm. Farketmez. İlk çıktığında da aynı şeyleri düşünmüştüm. En azından haklı olduğumu farkettim. Umarım yorumu buraya kadar okumamışsınızdır. Gerçi çok geç oldu ama yapacak bir şey yok. Sabrınız için teşekkürler.

Başka bir yer var mı acep ?