Ülkenin en büyük gruplarından birine dahil olan şirketime eleman aranırken otomatikman konan bir kriter, “4 senelik üniversite mezunu” olmaktır. Bu ifade içinde bence birden fazla mantık hatası var, şimdi uzatmayayım.

Kriteri doğru bulmadığımı söylememe rağmen, bizim “İnsan Kaynakları” bunu elzem görüyor. Bu nedenle birçok değerli adayla görüşemedik bile. Herhalde “kurumsal” olmakla alakalı birşey, ben sırrına vakıf olamadım.

Yazının ilgili bölümünü okurken, “Bu da mı gol değil Hakim Bey? Alayınıza kapak olsun” gibi yorumlar içimden geçti, ama herhalde bu yorumlarımı da pek “kurumsal” bulmayıp ciddiye almazlardı :)

Sevgiyle.

Yazida ilkokula ikinci siniftan baslamaktan bahsetmissiniz, ki ayni sey benim de basima geldi. Okuma yazmayi 5 yasinda cogunlula annem ve babamin gozetiminin disinda ogrendigimden kalem tutmaya yanlis alismisim, ve hala 30 yasinda bile duzgun tutup yazi yazamiyorum. Ben yine de 1. siniftan basladim, ama cok sikiliyordum okulda onu hatirliyorum. Ikinci siniftayken ogretmenim anneme “bu cocuk gerizekali galiba, bi psikologa goturseniz,” demis. Bakirkoy’e akil hastanesine gittigimizi, cevaplamakta zorlandigim sorular sorduklarini falan hatirliyorum.

Ben de ozel bi ortaokul-lise’ye gittim, ama annemlerin finansal gucluklerinin cok farkindaydim bi sekilde. Cebime 10 bin lira koyarlardi ve haftalarca cebimde gezerdi o para, harcayamazdim bi turlu. Orta 2′deyken bi Nike tisort almisti annem bana dogumgunumde, nasil sevindigimi hatirliyorum. Hala kullaniyorum o tisortu :) Yine sizden farkli olarak 20 kusur sene okula devam ettim ben. Iyi bi akademisyen olacagim insallah.

Ama yine de yazinizin en sonunda bahsettiginiz endiseler bende de var. Belki daha guvende hissettigim bir cocukluk gecirseydim herhalde hayatin getirdikleri hakkinda daha az endiseli bir birey olurdum simdi diye dusunuyorum.

Yaziniz ve onu yazdiginiz icin tesekkurler, ve basarilar.

herkes okumadan başarıyı yakalıyamıyor.. yakalıyabilen birkaç örnek ile genelleme yapmak yanlış..

okumayı ve diplomaları küçümsemeylim..