Bir kebapçıda öğrenilen hayat dersleri

Geçenlerde Timur, Şükrü, ben Sofa Otel‘de bir kahvaltı yaptık. Şükrü yetişemediği için Timur ile takıldık. Kahvaltı güzeldi (benim için otel kahvaltısının güzelliği somon fümenin ve çırpma yumurtanın kalitesiyle doğru orantılı, onlar da hiç fena değildi). Sonra Şükrü de katıldı; lounge tarafında bir şeyler içtik ve toplamda eşek yüküyle para bayıldık.

Ardından yürüyerek ofise dönelim derken Şükrü bir ara sokakta başka bir arkadaşıyla keşfettikleri bir mekana götürmek istedi bizi: Hamzaoğulları Kebap ve Döner. Burası kelimenin tam anlamıyla bir esnaf lokantası. Hiçbir iddiası yok, her şey bildiğiniz ve beklediğiniz gibi. Ama lezzetler çok çok iyi ve kalite mükemmele yakın. Sofa Otel’den sonra bile sakil durmadı.

Sipariş vermek için masadaki ikiye katlanmış A4 büyüklüğündeki klasik menüye bakarken kapağında bir fotoğraf dikkatimi çekti. Kurucularının memleketi Diyarbakır’da ilk kuşak babanın 1925 yılında çektirdiği bir fotoğraftı bu. Önce bakalım, sonra üstünde konuşalım:

Hamzaoğulları / Diyarbakır 1925

Şimdiki Diyarbakır’ı görme fırsatınız oldu mu bilemiyorum ama ben söyleyeyim; böyle insanlar yok artık. Fötr şapka, sinekkaydı traş, kılıç ütülü ceket ve gömlek, özenli bıyıklar ve asil duruşlar. Diyarbakır şimdi başka dertlerin içinde; neyse…

Öğrendik ki aslında kebapçı falan değillermiş. Ekonomik bir krizin sonunda bu işe başlamışlar o yıllarda. Sonra iyice kıvırmışlar. İşin başında duran kuşağın tamamı üniversite mezunu. Kalitelerinden ve ilkelerinden de hiç ödün vermemişler. Bunu bir fırsatını bulup uğradığınızda siz de gözlemleyebilirsiniz.

Fıldır fıldır gözlerim o sırada dışarda tanıdık bir isim gördü: Nuri Sesigüzel. Dükkanın hemen önünde demin kasada duran bir adama hararetle bir şeyler anlatıyordu. Sonra içeri girdi.

Benim meraklı bakışlarımı görünce “ne konuştuğumu merak ediyorsun, değil mi?” diye sordu. İştahla evet deyince, “bak bir de sana anlatayım” deyip şu hikayeyi aktardı:

[local /wp-content/uploads/2008/12/nuribeyamca2.flv]

Anlattıktan sonra “aman ha internete falan yükleme” dedi :). Ben de üç gazeteciye denk geldiğini söyleyince “neyse artık o zaman” dedi güldü gitti…

İlgili olabilecek diğer yazılar

• Nasıl bir yazısya bu, ilgili başka bir şey yok.