Blogum hakkında bazı veriler

Her ne kadar istediğim kadar ilgilenemesem de blogum kendi yağıyla bir şekilde kavrulup gidiyor. Belki faydası olur diye bazı verileri paylaşmak istedim:

• Feedburner verilerine göre 7.846, Google Reader’a göre 1.111 RSS abonem var.
• Günde ortalama 2 bin ziyaretçi geliyor.
• Her ziyaretçi ortalama 1,27 sayfa okuyor.
• Ziyaretçilerin yüzde 35′i dış kaynaklardan, yüzde 27′si arama motorlarından, yüzde 15′i doğrudan geliyor.
• Arama motorlarından gelenler en çok ismimi aramış oluyor. (Ziyaret öncesinde en çok kullanılan 10 arama teriminin 6′sı adım ve soyadımın doğru ve yanlış yazımlarından oluşuyor)
• En çok ana sayfa ve ‘hakkımda‘ sayfası ziyaret ediliyor.
• En çok yazının okunduğu kategori ‘Web Dünyası‘.
• Ziyaretçilerin kullandığı ilk 3 web tarayıcısı sırasıyla: Chrome (yüzde 33), Firefox (yüzde 28) ve İnternet Explorar (yüzde 23).
• Mobil cihazlardan gelen ziyaretçiler daha çok sayfa geziyor, daha uzun süre sitede kalıyor. Bu grubun ilk üç sırasını iPhone, iPad ve Android oluşturuyor.
• Linkler üstünden gelen ziyaretçilerde en yoğun ilk 5 ziyaret kaynağı Twitter (WordTwit eklentisi gerçekten işe yarıyor), Facebook, Google, Formspring ve FriendFeed.
• Dün başladığım podcast maceramda yayınladığım 2 bölüm toplamda 897 defa dinlenmiş (Blubrry verisi).

Toparlayabildiğim diğer verileri ekleyeceğim.

Sosyal medya detoksuna başlarken

Bir gün Teknosohbet çekiminden sonra Timur odamdan çıkıp ofisin içinde kayboldu. Ne zaman düşündü, ne etti, sormaya fırsatım olmadı ama benim sosyal medyadan uzaklaşmamı kafasına takmış ve bunun üstüne bir proje geliştirmiş. O kaybolma sırasında da stüdyoya girip olayı yaymak için bir program çekmiş.

O da kesmemiş olacak bir devam bölümü daha çekti, bloga yazdı, Yahoyt’a haber etti.

Daha bana söylemediği birçok plan da cabası…

1-10 Mayıs 2010 aralığını kapsayan bu meydan okumanın şartları şöyle:

Neler yapamayacağım:

• Hiç bir sosyal ağda tek bir harf veya gülümseme işareti dahil hiç bir eylemde bulunamayacağım. (Twitter, FriendFeed, Gtalk, buzz, messenger, vs..)
• Hiçbir sosyal ağ uygulaması açmayacağım. Pasif izleyici olarak dahi katılmayacağım. (Kağıt çıktı bile yok)
• Hiç bir sitede yorum yapmayacağım. MYK Medya çalışanları ve birinci dereceden akrabalar dahil hiç kimse ile chat yapamayacağım.
• Video konferanslara katılamayacağım.

Nelere izin var:

• Televidyon’da yer alan herhangi bir programa katılabilirim.
• Basın toplantılarında sosyalleşebilirim.
• Canlı seminer veya toplantılara katılabilirim.

Sizin için ‘eh canım, ne var yani?’ olabilir ama benim için durum farklı. Size sosyal medya kullanımıma dair objektif bir fikir vereceğini düşündüğüm iki ekran görüntüsünü paylaşmak istiyorum (resimlerin büyük hallerine üstlerine tıklayarak ulaşabilirsiniz):

Read the rest of this entry »

Ne kadar sık yazmalı?

Ben okumayı-yazmayı hep sevdim. 1996 yılından bu yana periyoduna göre gazete ve dergilerde haftalık, aylık sayfalar hazırlıyorum. Bu bir iş. Karşılığında para alıyorum. Benim gibi işi yazmak olan insanların yazdıklarını okumak için  okurlar da gazete ve dergilere para veriyor. Dolayısıyla ticaretin gerektirdiği bütün kriterler bu sürecin içinde. Yazar – okur – reklamveren ilişkisi bunlardan sadece biri. Basını kapsayan kanunlarla tekzip, sansür, para ve hapis cezası gibi birçok hukuki düzenlemeyi de unutmayalım.

Blog ise apayrı bir şey.

Read the rest of this entry »

Ben burada eğleniyorum

Kişisel bloglarından para kazanmaya çalışan arkadaşlarım var. Beni rahatsız eden bir yanı yok. Üstelik keşke kazanabilseler; çoğu Google reklamlarından gelecek günlük bir iki (rakamla 1-2) dolar gelirin yolunu gözlüyor. Genelde de durum bu.

Bloglar kişisel, kurumsal ya da tamamen ticari olarak kurulmuş sektörel (belirli ilgi alanlarına yönelmiş) şekillerde karşımıza çıkabilir. Örneğin benimki tamamen kişisel bir blog. Buradan para kazanma gibi bir derdim yok. Paramı başka yerlerden kazanıyorum.

Read the rest of this entry »

Marka ve PR şirketlerinin sosyal medyayı keşfi

Biz gazetecilerin hayatı basın toplantıları, seyahatlerle geçer durur. Şimdilerde ekonomik kriz sebebiyle duruldu ama ben bir yurtdışı toplantıdan gelip, temiz çamaşır / kıyafet alıp bir iki saat uyuyup yeniden başka birine uçtuğumu çok bilirim. Teknoloji, otomotiv ve spor basını bu konuda ekstra bir yük altındadır. Üçünün de toplantısı, seyahati eksik olmaz. Sıralama da tersidir. En çok sporcular gezer, toplanır, sonra otomotivciler sonra da teknoloji basını. Bizim avantajımız sektörümüz dolayısıyla daha nezih insan ve şirketlerle ve daha kitlesel ve ulaşılabilir şeylerle muhattap olmamızdır.

Bu seyahat / toplantı olayları ilk zamanlar çok hoşuma gitmişti. Birisi seni davet ediyor, alıyor, götürüyor, işini gücünü anlatıyor… En güzel oteller, en güzel yemekler… Sonra farkettim ki mevzu biz değiliz; markalar. O markanın benim temsil ettiğim markada yer alabilme savaşı. Daha da sonra bunun gerisinde gazetecilerin karşı taraftaki algısının sadece ‘haber makinesi’ olduğuna; PR şirketleri ve temsil ettikleri markalar açısından bir gazetecinin değerinin konu hakkındaki bilgisi, okunurluğu, saygınlığı değil kendi markaları hakkında ne kadar pohpohlama haberi yaptığı ve çalıştığı yayının tirajıyla orantılı olduğuna şahit oldum birçok örneklerle.

Read the rest of this entry »