Blog’lar konusunda yazmis oldugun yaziyi begeni ile okumus olmakla beraber saptamalarinin tamamina katilabilmem mumkun degil.
Cep telefoncularının yollamış olduğu telefonları kabul edip kullanan hatta satan gazetecilerin olduğu bu devirde
Çok yoğunum ayağına yatıp CEOlarla ancak yurtdışında 500 Avro’luk şarapların içildiği mekanlarda görüşebilme fırsatı yakalayan gazeteciler olduğu dönemde

Yurtdışındaki bir Fuar’a bir şirketin güdümüyle gidip, onların izin verdiği ölçüde başka trendlere göz atabilen otomotiv ve teknoloji basınının olduğu günümüzde

kısacası medya eski medya değilken

tutup da olayı “Sosyal Medya”ya bağlaman, üstüne de Blog’cuları sosyal medya kategorisine yerlestirmen, ardindan da blogun sosyal medya olduğuna ilişkin tartışmalara hepten karşıyım.

Medya, Medyadır.

dagitim kanali olarak
YAY-SAT’ı da kullansa
Kurye sirketlerini de
Uyduları da
Karasal hatları da
Internet’i de.

Günlük de bildiğimiz günlüktür.

İster halet-i ruhiyeni yansit oraya
İster sağda soldan aparttığın, beğendiğin haberleri ekle
İster bir konu hakkında ciddi düşüncelerini

Ben ilk okul yillarinda yazdigim gunlugumu, halka acip okumalarini sagladigim zaman nasil bir medya olmayacaksa, internet araciligi ile halka acilan gunluk de medya degildir.

Oyle olsa Anitkabirdeki ANI defteri de bir medya sayilirdi gunumuze kadar

Sadete geleyim.

2,5 yıl önce “ambargo” yemişim bir PR şirketinden. Basin bulteni yolluyorlar, ama yapilan etkinlik ve basin toplantilarinin hicbirine ne beni ne yayinimi davet ediyorlar.

Musterileri kanadindan gittim olayin ustune. Siz birsey yapmiyor musunuz 6 aydir? Hicbir yere cagrilmiyoruz dedim.

Sonra bana donduler. Ajansla konustuk biz “Biz cagiriyoruz. Onlar gelmiyor” diye dupeduz yalan soylemisler. Pacalarini kurtarmak icin.

Basbakan bile gazetecile ambargo uygularken AMBARGO’yu ben en azindan biraz mantikli karsilarim. Ama YALANCILIGI asla.
2,5 yildir ismi medya dunyasinda herkesce malum olan bu ajansla hicbir diyaloğum yoktur. Ne bir toplantilarina giderim, ne bir bultenlerine yayinimda yer veririm.

Ama adam kayirmacilik, “benim gazetecim” muhabbeti iyice cigirindan ciktigi icin hem musteri tarafinda hem ajans tarafinda ben son olarak ise telefon operatörlerinden başladım.

Tüm gazetecilere (aslinda yayin kuruluşlarına) her davet ulasincaya kadar hicbirinin davetine gitmem.

M. Serdar K kumkapiya raki icmeye cagiralacak. Ben Reina’ya gece mankenlerle takilmaya gidecem.

Niye bu cifte standart?

ruhsuz insanlar her yerde var. birkaçı hariç aynı atmosferi paylaştığım, blogger diye gelenlerden gerçekten blog yazarı yok. blogu var ama blog yazarı değil. şahsen ben eğlenmek için gidiyorum bu pr cıların yaptıkları şeylere, gelip burada okusunlar bir daha da çağırmasınlar hiç de bir tarafımda değil. benim mecram zaten benim ben sana muhtaç değilim, kurumsal bir kimliğim de yok blogger olarak. ama bunu sizin bilmeniz lazımdı (: ne sanıyordunuz ki?

blog yazmanın çok basit olduğunu düşünenler var.
küçümseyenler de çok.
maymunlara selam bloglamaya devam.

Elbette bir de işin kurumsal boyutu var. Yani gazetede, dergide bir şeyler yazanların kişisel görüş ve duruşunu satırlarına yansıtması çok nadiren sağlanan bir hak.

Bana verilmişti ve sonuna kadar da kullandım.

ben de iletişimciyim, ama maalesef bugünkü zihniyetle “uzak dursunlar sosyal medyadan” demek geliyor içimden.

Çok güzel bir konuya temas etmişsiniz.

“gazeteci dediğin nedir, bir seyahat / toplantı ayarlarsın, eline de üç kuruşluk bir hediye tutuşturursun, oturur yazar” sözünü bazı meslektaşlarımız sayesinde hak ettiğimizi düşünüyorum. Medya steril bir sektör değil. Kimse bunun aksini iddia edemez.

Öte yandan “Ben bu ülkede haber / toplantı ambargosu uygulanan, mahkemeye verilme teşebbüsünde bulunulan tek teknoloji yazarıyım” demişsiniz.

Bu bilgiye bir ek yapmak zorundayım:

Bendeniz Marjinal Halkla İlişkiler tarafından Türkiye’nin ilk süper bilgisayarını HP geliştirmediğini yazdığım için 2 yıl süren bir ambargoya maruz kaldım.

Bakınız: http://www.melihbayramdede.com/2006/11/20/super-bilgisayar-listesine-ilk-kez-girmedik/

Bu konudaki ambargo daha yeni sona erdi. Kendileri buna ambargo değil, ‘teknik hata’ diyor!

Son olarak, bloglara PR ve şirketlerin ilgisine dikkat çekmeniz çok önemli. Blogçu arkadaşlarımızın ‘Beni şu şirket çağırdı, yaşasın!’ gibi sevinç nidalarını FriedFeed’de görünce bıyık altından bir gülme alıyor beni.

Blogçu arkadaşlarımız, PR’ın, şirketlerin kara kaşları ve kara gözleri için onları çağırmadığını bir an önce kavramaları, sizin ifadenizle ‘çantada keklik’ ve ‘ucuz medya’ olmaktan kurtulmaları şart!